Afgelopen zondag ben ik met Martijn, Tim en Andre naar de ZOOM Experience 2009 geweest. Bepakt en bezakt met alle fotospullen, kwamen we bij de jaarbeurs in Utrecht aan. Eerst even rustig rondgekeken en aanvankelijk een beetje teleurgesteld na het rondje een kopje koffie gedronken. Teleurgesteld? Eh ja, ik dacht dat het grootser opgezet zou zijn, maar toch was er wel her en der wat neergezet waar we foto’s van konden nemen. En ja, ook een paar modellen en een heuse modeshow!

Na mijn camera en flits gepakt te hebben, en in het begin wat aarzelend foto’s gemaakt te hebben… Kreeg ik na een tijdje toch de smaak te pakken en zo zat ik na een uur al snel op een paar honderd foto’s en een lege flits (!). Na snel nieuwe batterijen gekocht te hebben, meteen doorgegaan en uiteindelijk heb ik de teller op 630 gekregen. Zeshonderdertig foto’s in een paar uur, da’s ook voor mij een nieuw record.

Tijdens het fotograferen kom je al snel achter wat er gecorrigeerd moet worden, hoe de flits ingesteld moet worden. En erger, je komt er nog veel sneller achter hoe lastig het allemaal eigenlijk is. Zeker als je dan thuis komt en met 8Gb aan foto’s in Lightroom zit.

De bovenstaande foto’s en de onderstaande foto heb ik in Lightroom allemaal omgezet naar zwart-wit, en waar nodig wat gecorrigeerd qua belichting. Misschien een minimaal aanpassing van wat vlekjes op de huid en natuurlijk nog een wat betere cropping, maar verder niet. Alle foto’s zijn geschoten met mijn Nikon D300 en Nikkor 70-200 f/2.8 lens, in combinatie met m’n SB900 flitser.

Per foto was ik aanvankelijk allerlei bewerkingen aan het geven om zo, per foto, een perfecte compositie qua kleur te krijgen, maar ik heb uiteindelijk voor maximaal 5 foto’s gekozen, en allen in zwart-wit. De rest zal ik nog wel op m’n gallery zetten, maar dat is nog een klusje voor de toekomst.

Al met al een onwijs stoere ervaring en ik heb nog een hoop te leren..

Vandaag was het de dag voor de “Nike Human Race“. Het idee is dat hardlopers gebruik maken van een Nikeplus kitje, zelf een 10km lopen en de gegevens uploaden naar de nikesite. Na het uploaden kun je zo controleren hoe snel je hebt gelopen en hoe je staat ten opzichte van andere lopers in Nederland, en natuurlijk heel de wereld.

Dit jaar hebben ze er een draai aan gegeven, door er een trashrun van te maken; zoveel mogelijk vuilnis verzamelen tijdens je 10km run. Een erg mooi initiatief, maar ik ben zelf al lang blij als ik uberhaupt de 10km lekker snel kan rennen…

Zo gezegd, zo gedaan.. vanavond om 19:00 hardloopkleren aan. Korte broek en thermoshirt met lange mouwen en een windstopper. Garmin om, check. iPhone met nikesensor bij me, check. Even wat lopen, rekken en strekken en ik druk op zowel de Garmin als de iPhone op de juiste knopjes om de meting te starten. In mijn hoofd hoor ik een denkbeeldige “PANG!” en weg spuit ik.

Nou ja, ik kan natuurlijk nog niet zo hard. Mijn pace begint met een (voor mijn doen) snelle 5:17 en ik denk.. dat ga ik nooit volhouden. Ondertussen blijft het lekker hard door regenen en ben ik al snel goed nat. Op de diverse donkere paden zie ik de plassen niet goed en stamp er lekker af en toe (niet zeuren, doorgaan denk ik…). Bij de 4e km merk ik dat ik de pace niet kan volhouden en ik zie m’n Garmin teruglopen naar 5:18, 5:19 … tot ik bij de 6e kilometer op 5:22 zit. Om wat op adem te komen gooi ik m’n pace wat omlaag en kom een kilometer wat op adem… toch merk ik dat m’n benen er zin in hebben weer en begin weer aan te zetten met nog 2km te gaan. Dit voelt goed, dit zou zomaar eens een nieuw record kunnen worden. In mijn hoofd reken ik snel uit dat met een pace van 5:23 ik in ieder geval sneller ben, m’n vorige PR was 54:32.

5:21 geeft m’n horloge aan… Yes! Dit gaat goed, ik blijf doorknallen voor m’n gevoel en zie er weer een seconde afgaan op het lapgemiddelde. 5:20 .. nog 1km te gaan, ik zet nog iets meer aan en zie ‘m op 5:19 springen. Alsof ik een keniaan ben, zet ik nog een eindsprint in en hoor de garmin tevreden “PIEP PIEP PIEEEEEP” zeggen. 10km klaar! Pace 5:18!

Een nieuw PR! 53 minuten voor 10km, maar liefst 1,5 minuut sneller dan mijn vorige in juni dit jaar. Thuis aangekomen zie ik dat m’n iPhone de run niet gelogd heeft … De Garmin Forerunner 310XT wel, en is natuurlijk weer in te zien bij Garmin Connect.

Daar staan we. Vief, Herman en ik. Het is 19:00 en we zijn net aangekomen met de trein in Amsterdam. Overal paarse shirts; het thema van de Damloop by Night 2009. Het is de 25e keer dat deze wordt gehouden en hierdoor zijn er 25.000 T-Shirts uitgereikt die iedereen aan ‘moet’. Wat een sfeertje meteen! Ook is het een beetje chaotisch, en ik sta te stuiteren van de adrenaline, dus volg maar braaf Vief en Herman… Mijn startnummer is 66753 en ik moet mijn startvak zoeken en 19:30 starten.

En daar staan al een hoop mensen te wachten, iedereen in de speciale shirts en ik moet letterlijk rennen om nog op tijd te zijn. Eenmaal in het startvak is er nog tijd om nog wat extra te rekken en strekken, wat ik maar snel doe. Ik heb nog niet eerder zo’n afstand gelopen, mijn max was 13km bedenk ik me zenuwachtig.

Toch blijf ik, later op de foto’s te zien, maar lachen. Ik denk dat het de zenuwen geweest moeten zijn… Na een paar minuten horen we een gejoel en een PANG voor het startschot. Daar gaan we, hier hebben we voor getraind. 16km .. 1h30, is het haalbaar? Zelf heb ik ‘m aangepast al naar 1h40 in m’n hoofd, dat lijkt me wat logischer…

Jaaaa, daar ga ik over de start heen. Pieeeeepp schreeuwen de matten, die alle tijden registreren. Ik ben weg. Ik ren. Ik loop met de horde mee en met een pace van gemiddeld 6:00 per km, zou ik ongeveer op 1:40 uitkomen, precies wat ik wil. Nu nog maar 16km lang volhouden… We rennen meteen door de IJtunnel heen, waar al de eerste mensen op dikke troms staan te meppen of het hun laatste dag is. Wat een sensatie, ik krijg er een grote grijns van m’n op gezicht.

Door de tunnel is het mooi lopen, warm, maar een fantastisch gezicht om iedereen te zien rennen. Elke km staan er bordjes en kan je zo zien hoever je bent en hoe lang je al bezig bent. Alle mensen aan de kanten staan te joelen, aan te moedigen, drinken uit te delen en noem maar op. Elke keer als ik dacht.. “Prff ik ben moe”  dan kreeg ik wel weer zin omdat mensen de longen uit hun lijf schreeuwen met “KOMOOOOPPP nog maar 7km!” Fan-tas-tisch!

De laatste 2km waren niet makkelijk.. vooral de laatste km moest ik goed doorhalen.. maar toen ik daar de poort met “Finish” zag, kreeg ik kippevel en begon ik weer enthousiast aan te halen. Met armen in de lucht ben ik lachend over de finish gekomen. Wat een gevoel! Gehaald! 16km! JEAH!

Achteraf hoorde ik dat hoe mooi het voor mij geregeld was, hoe slecht het voor de supporters geregeld was. Pendelbussen die de weg kwijt waren, lange rijen, lange wandelingen alsnog vanaf de pendelplaats naar de finish. Wellicht een verbeterpuntje voor de organisatie.

Na een lange wandeling, een treinrit naar Amsterdam CS zagen we de logo’s van Burger King. En wat is nu een betere beloning dan een dikke, vette whopper met kaas?

De link naar m’n opgenomen run met Garmin Connect: http://connect.garmin.com/activity/13630277

Voor vanavond stond er eigenlijk een uurtje lopen in Zg-, maar ik had afgelopen maandag/dinsdag eigenlijk deze interval moeten lopen. En eerlijk gezegd, had ik meer zin in een interval. Zo gezegd, zo gedaan… Het schema was: 2x (23 in Z1-2 + 13 in Z3). Dus eerst 23 minuutjes rustig aan rennen, waarbij mijn hartslag niet boven de 150 mag komen (mijn Z1 = tot 145 en Z2 = tot 155) en daarna nog even 13 minuten knallen in Z3 (bij mij 155 tot 165).

Die 23 minuutjes waren lekker, rustig aan gewoon. Zo kwam ik langs de vliet al lopend tegen Delft aan. Toen aan de 13 minuten in Z3 beginnen. Dat ging niet gek, echter 5 minuten voelden al aan als 13 minuten en toen mocht ik nog even 8 minuten tandenbijtend doorgaan. Ok, dat viel wel mee, maar toch… niet makkelijk. Ik was blij toen ik weer rustig aan de 23 minuten in Z1 kon beginnen. Hier draaide ik ook weer om richting Voorburg. Ondertussen waren de wolken gevaarlijk donker geworden en begon het al te donderen. Ariba! Een paar druppels vielen ik dit was eigenlijk best lekker! Na m’n 23 minuten in Z1 en wat druppels begon ik zonder problemen aan de Z3 – 13 minuten en dat was ‘m weer.

Score totaal: 6:05, 11.84km

• 1e 23 min in Z1 — 6:27, 3.57km
• 13 min in Z3 — 5:33, 2,34km
• 23 min in Z1-2 — 6:25, 3,58km
• 13 min in Z3 — 5:31, 2.35km

Totale workout link: http://connect.garmin.com/activity/12500268

Voor mezelf ga ik maar m’n langere runs bijhouden op m’n blog. Ik ben vorig jaar begonnen met hardlopen, en met wat vakanties tussendoor, wat rugklachtjes en niet altijd even-consistent rennen… Ben ik de laatste maanden toch wel weer serieus bezig.

Samen met een professionele trainer (Robveer.com) waar ik zeer goede schema’s van krijg, ben ik naar de Damloop aan het toewerken. Mijn eerste wedstrijdrun was in Maart 2009, de Fortis CPC loop van 5km. Dat was leuk en zette ik een tijd van 25:30 neer. Daarna nog een keer de 10km gelopen met de “The Hague Royal Ten” in 55:30 en als laatste in Vlaardingen een ‘gewone’  10km gelopen in 54 minuten. Wauw, wat was ik trots. Maar ik wilde meer…

Nu heb ik me dus ingeschreven op de Damloop 10EM. Jawel, 10 engelse miles en dat is dus een dikke 16km. Dat is natuurlijk best een beetje spannend… Maar met de schema’s van Rob gaat dat vast goedkomen, en anders lopen we het op karakter uit.. toch?

Zo heb ik afgelopen zondag 23 augustus voor de 2e keer nu een training van boven de 10km gelopen. Eigenlijk moest ik al naar 1,5 uur lopen, maar door mijn rugblessure kwam ik hier nog niet aan. Met 1H10 gelopen en 12km afgelegd mocht ik niet klagen. Doordat ik vaker 30 minuten heb gelopen, gaan die altijd wel makkelijk, tot 45 minuten wordt het iets zwaarder, maar daarna is het gewoon bikkelen. Toch merkte ik nu met deze run dat het me weer makkelijker afgaat. Samen met m’n Forerunner 310XT kan ik mooi zien wat m’n hartslag is en hoeveel tijd en km’s ik heb afgelegd, waarvan boven een afbeelding met mijn run.

Volgende keer de volgende lange run, deze staat voor dinsdag gepland en ik hoop nu tot aan de Damloop minimaal 3x per week te lopen. Zie hier de directe link naar Garmin Connect voor mijn run.

[youtube SaT3wrUMTXk]

Afgelopen zaterdag heb ik een proefritje gemaakt op een BMW K1200s. He? Wat? Een BMW? Hoe kom je daar nu bij?

Nou, de BMW heeft altijd al in m’n hoofd lopen spoken .. Het is de ideale tour/sport combi. Echter, het was wat groot als eerste motor en toen ik de Ducati 848 zag, was ik (en ben ik nog steeds) op slag verliefd.

Samen met Vief achterop een mooi ritje gemaakt; Van Voorburg naar Delft, Schipluiden in, door schiedam langs de Schie zo Delft weer in en via de Snelweg naar Motor Houtrust. Wat een heerlijke motor, rustig onderin, maar als je wat meer gas geef en boven de 6000 toeren komt, komt het vermogen ook mooi en rustig los.

Het gereden model is een BMW K1200s dus in het zwart, 1200CC en grofweg zo’n 150 echte Pk’s. Er zit een zogenaamde ESA stand op, je kunt met een knopje instellen of je comfortabel, sportief of normaal kiezen. En ga je met z’n tweeen rijden? Dan zet je de motor even die stand; dan komt de achterkant wat omhoog. Geniaal! Met verwarmde handvaten kan je nog lang doorrijden ook. In het grijs is hij het mooist….

Een simpel antwoord:

1. Druk op de mode knop, terwijl je deze ingedrukt houd;
2. Druk je op de Power knop, je houdt nu nog dus de mode knop en de power knop ingedrukt
3. Er verschijnt een scherm met full reset warning
4. Dit willen we graag ja
5. Klaar!

Gek dat dit zo lastig op internet te vinden was…

Afgelopen donderdag 23 juli ben ik voor het eerst het circuit op geweest met m’n motor. Het programma zag er als volgt uit:

07:45 – 08:30 : inschrijven
08:30 – 09:00 : technische keuring
09:00 – 09:30 : briefing
10:00 – 10:20 : eerste sessie

En dan vervolgens nog 4 sessies over de dag verspreid. De eerste twee sessies vielen letterlijk in het water, het regende. Dat was balen! Het glibberde en de banden werden maar niet warm. Gelukkig om 13:00 werd het een stuk droger en begon zelfs de zon te schijnen!

Wat ging dat HARD opeens zeg! Mijn rondetijd in de regen was 3:06 en ik wist dat er gemiddeld zo rond de 2:40 werd gereden. Nou, met het zonnetje moest ik er toch zeker 10 seconden af weten te rijden, toch? Bij sessie 4 had ik ‘m echt goed te pakken en ging ik ook lekker met de knee-downs in de bochten. Je kon wel merken dat de Ducati hier echt op gebouwd is, wat een genot in de bochten!

Voordat we aan de 5e sessie begonnen, zei de marshall tegen mij dat ik achteraan moest gaan staan, zodat ik met het laatste rondje achter hem zou rijden en we zouden dan “even gaan knallen”. Nou, en dat heb ik geweten. Blerrend, schreeuwen en schurend met de knie over het asfalt zetten we een wereld tijd neer: 2:24 ! Hiermee meteen een nummer 1 tijd van die dag voor Groep 1 neergezet. Dit vraagt naar meer!

Enthousiast als ik was had ik me ingeschreven voor nog een 10km wedstrijd in Vlaardingen. ‘s Ochtends vroeg ernaar toe.. nou ja.. vroeg voor ons dan, toch 11:00 op zondag..  

Omdat ik twee weken geleden al een 10km had gelopen, wilde ik het rustig aan doen en dacht bij mezelf; waarom heb ik me alweer ingeschreven zo snel? Maar goed, vol goede moed en een streeftijd om weer onder het uur te eindigen, begaf ik me naar de start en maakte een rondje over de baan (dat loopt lekker!) en rennen maar!

De route was precies 10km volgens mijn Garmin Forerunner 305, en aangezien ik geboren en getogen ben in Vlaardingen, was het superleuk om dit rondje te lopen. Vroeger was ik hier altijd aan het ‘mountainbiken’ .. zover dat kan in Nederland natuurlijk.

Mijn hartslag hield ik strak in de gaten, omdat ik de vorige keer bij de Royal Ten een beetje aan de hoge kant zat. Volgens Rob (robveer.com) is dit bij een wedstrijd vrij normaal, en zodoende bouwde ik de snelheid langzaam aan op. Begonnen met een pace van 5:40, en langzaam versneld naar een pace van net onder de 5:00. Ik ben nog lerende, maar vond het al vrij goed gaan.

Na een heerlijke run ben ik uiteindelijk gefnished met een nieuw, persoonlijk record van 54:32. Een minuut bijna sneller dan de vorige 10km! Vanaf hier kan ik nu gaan werken aan een steeds betere tijd. En hoe rood ik dan zie? Nou eh.. zo erg hehe: